Carpe Diem
Allen, Als jullie dit lezen ben ik overleden en zal ik er dus niet meer zijn. De kanker heeft jammer genoeg gewonnen, voor zover je dit een eerlijk gevecht kan noemen. Ik heb mijn uiterste best gedaan maar het is mij niet gelukt, om samen met alle anderen, het hoofd boven water te houden. Natuurlijk was deze uitslag te voorspellen, maar hoop houden is altijd beter. Mijn eeuwige liefde voor mijn geliefde vrouw Mathilde, mijn kinderen Wouter, Myrthe, Vivian en Oscar en aanhang, Joska, Argyris en Redmar is duidelijk en gegarandeerd. Voor de liefde onderling geldt hetzelfde. Grote dank aan iedereen voor de fijne berichten, voor alle medeleven en alle steun. Door jullie steun heb ik het iets langer vol kunnen houden. Ik beëindig deze blog met de volgende uitspraak waar ik al jaren achter sta: De grenzen van mijn taal bepalen de grenzen van mijn wereld! Probeer een voorbeeld voor elkaars leven te zijn. Niemand kan het alleen! Met groet, Carpe Diem, ...